سلام به همه ی شما دوستان عزیز. ممنونم از همگی که همیشه با نظراتتون باعث دلگرمی من میشین و تنهام نمی ذارین! بعضی از دوستان گفته بودند که از غیبتت توی این مدتی که نبودی بنویس...راستش اتفاق خاصی نیفتاده بود،فقط یه خورده سرم شلوغ بود و وقتم محدود... و یه توضیحی هم باید بدم در رابطه با مطالب وبلاگ. این که بعضی از دوستان میگن بعضی از مطالب قدیمی هستش. خوب باید خدمتشون عرض کنم که خود من هم این مطالب رو قبلا خوندم ولی به نظر من هر چیزی اگه قشنگ باشه هیچ وقت قدیمی نمیشه. به هر حال باز هم از همه ممنونم. من احتمالا یه مدت باز هم فرصتش رو ندارم که بیام نت، واسه همین فرارسیدن سال جدید و عید نوروز رو پیشاپیش به همه ی شما دوستای عزیزم تبریک میگم و امیدوارم که سال خوبی رو پیش رو داشته باشید. موفق و موید باشید.

دختري بود نابينا
که از خودش تنفر داشت
که از تمام دنيا تنفر داشت
و فقط يکنفر را دوست داشت
دلداده اش را
و با او چنين گفته بود
« اگر روزي قادر به ديدن باشم
حتي اگر فقط براي يک لحظه بتوانم دنيا را ببينم
عروس حجله گاه تو خواهم شد »

***
و چنين شد که آمد آن روزي
که يک نفر پيدا شد
که حاضر شود چشمهاي خودش را به دختر نابينا بدهد
و دختر آسمان را ديد و زمين را
رودخانه ها و درختها را
آدميان و پرنده ها را
و نفرت از روانش رخت بر بست

***
دلداده به ديدنش آمد
و ياد آورد وعده ديرينش شد :
« بيا و با من عروسي کن
ببين که سالهاي سال منتظرت مانده ام »

***
دختر برخود بلرزيد
و به زمزمه با خود گفت :
« اين چه بخت شومي است که مرا رها نمي کند ؟ »
دلداده اش هم نابينا بود
و دختر قاطعانه جواب داد:
قادر به همسري با او نيست

***
دلداده رو به ديگر سو کرد
که دختر اشکهايش را نبيند
و در حالي که از او دور مي شد گفت
« پس به من قول بده که مواظب چشمانم باشي »